Του Ηλία Προύφα
Οι συνεχείς καταγγελίες που φτάνουν το τελευταίο διάστημα στο kranosgr.com σχετικά με τις σοβαρές καθυστερήσεις στις πληρωμές από τα ΕΛΔΑΠ, αναδεικνύουν ένα πρόβλημα που πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από υπηρεσιακές δικαιολογίες και γενικόλογες αναφορές περί «έλλειψης προσωπικού».
Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και κυρίως κοινωνικό.
Στρατιωτικές οικογένειες, γονείς παιδιών που υποβάλλονται σε λογοθεραπείες, εργοθεραπείες, ψυχοθεραπείες και άλλες ειδικές θεραπείες, περιμένουν εδώ και μήνες να λάβουν χρήματα που έχουν ήδη καταβάλει από την τσέπη τους. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα ποσά είναι μεγάλα και δημιουργούν ασφυκτική οικονομική πίεση σε στελέχη που ήδη δοκιμάζονται από το υψηλό κόστος ζωής, τα ενοίκια και τις συνεχείς μετακινήσεις.
Και ενώ η πραγματική ανάγκη βρίσκεται εκεί, δηλαδή στις υπηρεσίες που διαχειρίζονται κοινωνικές δαπάνες και αποζημιώσεις στελεχών, την ίδια ώρα σε πολλές στρατιωτικές εκμεταλλεύσεις, Λέσχες Αξιωματικών και ΚΑΑΥ, παρατηρείται πληρότητα προσωπικού, με αποσπασμένα στελέχη και στρατιώτες να υπηρετούν για πολλά χρόνια στα ίδια πόστα.
Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα και συγκεκριμένα στα ΕΛΔΑΠ υπηρετεί ουσιαστικά ένα άτομο για να διαχειριστεί τεράστιο όγκο φακέλων και πληρωμών, την ώρα που σε λέσχες και άλλες δομές υπάρχει σημαντικός αριθμός προσωπικού.
Το ερώτημα πλέον είναι ξεκάθαρο:
Ποιες είναι οι πραγματικές προτεραιότητες;
Η εύρυθμη λειτουργία μίας λέσχης ή η άμεση εξυπηρέτηση στρατιωτικών οικογενειών που περιμένουν χρήματα για θεραπείες παιδιών και σοβαρές κοινωνικές ανάγκες;
Η στρατιωτική ιεραρχία καλείται να δώσει απαντήσεις, αλλά κυρίως να λάβει αποφάσεις. Δεν είναι δυνατόν κρίσιμες υπηρεσίες να λειτουργούν οριακά λόγω έλλειψης προσωπικού, ενώ σε άλλες δομές να υπάρχει πολυετής παραμονή στελεχών χωρίς ουσιαστική ανακύκλωση ή αξιολόγηση αναγκών.
Η ενίσχυση των ΕΛΔΑΠ είναι θέμα κοινωνικής μέριμνας, αξιοπρέπειας και ουσιαστικής στήριξης του προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων.
Και αυτό, σήμερα, έχει μεγαλύτερη ανάγκη από οποιαδήποτε λέσχη.