Γράφει ο Νίκος Παναγιωτίδης (Άρθρο γνώμης)
Το βίντεο αυτό το είδαν ήδη χιλιάδες άνθρωποι.
Εγώ, όμως, δεν είδα αυτό που είδαν οι περισσότεροι.
Είδα πρώτα τον άνθρωπο.
Γνωρίζω ότι η σχέση μου με τον Ηλία Κολλύρη δεν μου επιτρέπει να γράψω ως ένας απλός παρατηρητής.
Μου επιτρέπει, όμως, να γράψω ως ένας άνθρωπος που τον γνωρίζει πραγματικά.
Γνωρίζω τον Ηλία Κολλύρη περίπου εννέα χρόνια.
Έχουμε διανύσει μαζί μια μακρά διαδρομή.
Ως συνεργάτες.
Ως φίλοι.
Πλέον, ως αδέρφια.
Τον έχω δει να χαίρεται, να αγωνιά, να θυμώνει, να συγκρούεται, να απογοητεύεται, να ξανασηκώνεται.
Ποτέ, όμως, δεν τον είχα δει όπως τον είδα εκείνη την ημέρα στη Χίο.
Δεν είδα έναν Πρόεδρο να απαντά στους επικριτές του.
Δεν είδα έναν συνδικαλιστή να υπερασπίζεται τον εαυτό του.
Είδα πρώτα τον άνθρωπο.
Έναν σύζυγο.
Έναν πατέρα.
Έναν φίλο.
Και ύστερα τον Πρόεδρο.
Έναν συνάδελφο που ένιωσε ότι κάποιοι επιχείρησαν να τον ακυρώσουν όχι για όσα κάνει σήμερα, αλλά για μια στιγμή της ζωής του πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια.
Και η αλήθεια του βγήκε μέσα από την ψυχή του.
Γι’ αυτό άγγιξε όσους τον άκουσαν.
Δεν υπήρχε θυμός.
Δεν υπήρχε μίσος.
Υπήρχε μόνο ευγνωμοσύνη.
Γιατί, όπως είπε και ο ίδιος:
«Δεν χρειάστηκε να μιλήσω εγώ. Μιλήσατε εσείς για μένα.»
Από την άλλη πλευρά, τις προηγούμενες ημέρες παρακολουθήσαμε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Είδαμε την προσπάθεια να στιγματιστεί ένας άνθρωπος, να απαξιωθεί ένας θεσμός και να πληγεί η ίδια η στρατιωτική εκπροσώπηση, μέσα από προσωπικές επιθέσεις, υπαινιγμούς και αναμόχλευση ενός περιστατικού δεκαετιών.
Αυτή δεν είναι η αλήθεια.
Είναι η αλητεία του δημόσιου λόγου.
Είναι η στιγμή που ο δημόσιος λόγος εγκαταλείπει την ουσία και επιλέγει την απαξίωση.
Εκεί όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια θυσιάζεται για λίγη δημοσιότητα.
Εκεί όπου η θεσμική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε προσωπική στοχοποίηση.
Η διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια και την αλητεία είναι πράγματι ένα γράμμα.
Στην πράξη, όμως, η απόσταση είναι τεράστια.
Η αλήθεια ενώνει ανθρώπους.
Η αλητεία χρειάζεται εχθρούς.
Η αλήθεια γεννά εμπιστοσύνη.
Η αλητεία γεννά δηλητήριο.
Η αλήθεια αφήνει πίσω της σεβασμό.
Η αλητεία αφήνει μόνο θόρυβο.
Η τοποθέτηση του Ηλία Κολλύρη δεν ήταν απλώς μια ομιλία.
Ήταν μια υπενθύμιση ότι, στο τέλος, οι άνθρωποι κρίνονται από τη διαδρομή τους.
Και ότι η μεγαλύτερη απάντηση στην αδικία δεν είναι πάντα τα λόγια.
Είναι η εμπιστοσύνη των ανθρώπων.
Είναι εκείνοι που στέκονται δίπλα σου όταν όλοι οι άλλοι προσπαθούν να τους πείσουν να απομακρυνθούν.
Γιατί, στο τέλος, η αλήθεια δεν χρειάζεται να φωνάξει.
Αρκεί να αντέξει.
Και τότε δικαιώνεται.