Υπάρχουν ιστορίες επιτυχίας που μετριούνται σε μόρια και υπάρχουν ιστορίες που μετριούνται σε δύναμη ψυχής. Η διαδρομή του Ανδρέα-Νικόλαου Πέρδικα από την Παλιά Μανωλάδα ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Πριν από τρία χρόνια ήταν μαθητής της Γ’ Λυκείου.
Υπάρχουν ιστορίες επιτυχίας που μετριούνται σε μόρια και υπάρχουν ιστορίες που μετριούνται σε δύναμη ψυχής. Η διαδρομή του Ανδρέα-Νικόλαου Πέρδικα από την Παλιά Μανωλάδα ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Πριν από τρία χρόνια ήταν μαθητής της Γ’ Λυκείου.
Παράλληλα με το σχολείο εργαζόταν ως διανομέας, προσπαθώντας να καλύψει τα προσωπικά του έξοδα και να στηρίξει την οικογένειά του. Εκείνη τη χρονιά δεν επέλεξε να συμμετάσχει στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, παρά τις παροτρύνσεις των καθηγητών του.
Έναν χρόνο αργότερα, πήρε μια απόφαση που θα άλλαζε τη ζωή του. Επικοινώνησε με το φροντιστήριο «Άνοδος» και τη φιλόλογό του, Βάσω Σωτηροπούλου, αποφασισμένος να ξεκινήσει από την αρχή. Χωρίς ιδιαίτερες βάσεις, με κενά και πολλές δυσκολίες, μπήκε σε έναν απαιτητικό αγώνα.
Η πρώτη προσπάθεια ήταν αξιόλογη, όμως δεν ήταν αρκετή. Παρότι συγκέντρωσε μια αξιοπρεπή βαθμολογία, έμεινε εκτός σχολής για ελάχιστα μόρια, καθώς τον απέκλεισε η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής.
Για πολλούς αυτό θα ήταν το τέλος της διαδρομής. Για τον Ανδρέα ήταν η αρχή.
«Ήταν ένα δυνατό χαστούκι της ζωής μου», λέει σήμερα. «Παρόλα αυτά, ο πατέρας μου, μου δίδαξε πως όσες φορές κι αν πέσει κανείς, επιβάλλεται να σηκωθεί και να δώσει τον αγώνα του. Άργησα να καταλάβω το βαθύ νόημα αυτής της φράσης, όμως τελικά, παρά την απογοήτευση, επέλεξα να κυνηγήσω το όνειρό μου».
Μια καθημερινότητα γεμάτη κόπο
Η δεύτερη προσπάθεια ήταν ακόμη πιο δύσκολη. Το πρωί εργαζόταν για να συνεισφέρει οικονομικά στο σπίτι και στη συνέχεια έτρεχε στο φροντιστήριο. Η κούραση ήταν καθημερινή, οι δυνάμεις λιγοστές και οι ώρες πολλές. «Οι μέρες ήταν κουραστικές. Πολλές φορές αργούσα στο φροντιστήριο. Η ραθυμία ήταν ένας καθημερινός εχθρός μέχρι να νυχτώσει. Και τότε θυμόμουν τον λόγο που ξεκίνησα αυτή τη διαδρομή. Δεν μπορούσα παρά να βάλω το κεφάλι κάτω και να παλέψω με ό,τι μου απέμενε από δυνάμεις, χωρίς να κοιτάω την ώρα», περιγράφει.
Σε αυτή τη διαδρομή, όπως τονίζει, δεν ήταν ποτέ μόνος. Μιλά με ιδιαίτερη συγκίνηση για τη Βάσω Σωτηροπούλου, αλλά και για όλους τους καθηγητές του φροντιστηρίου «Άνοδος».
«Η Βάσω Σωτηροπούλου λειτούργησε περισσότερο σαν μέλος της οικογένειας παρά σαν καθηγήτρια. Το απέδειξε με κάθε ευκαιρία. Όλο το φροντιστήριο ήταν δίπλα μου ανά πάσα στιγμή, ακόμη και καθηγητές που δεν μου έκαναν μάθημα. Με στήριξαν ουσιαστικά και ψυχολογικά μέχρι και σήμερα».
Η αποτυχία έγινε δύναμη
Η ιστορία του Ανδρέα δεν είναι απλώς μια ιστορία επιτυχίας στις Πανελλαδικές. Είναι μια υπενθύμιση ότι η αποτυχία δεν είναι πάντοτε το τέλος. «Υπάρχουν φορές στη ζωή που καταλαβαίνουμε πως αυτό που θέλουμε απαιτεί θυσίες. Αξίζει να χάσει κανείς κάποια πράγματα για να αποκτήσουν νόημα τα επόμενα. Η αποτυχία είναι τελικά μέρος της επιτυχίας.
Αυτό μου το δίδαξαν οι καθηγητές μου, που ήταν εκεί ακόμη και όταν ούτε εγώ ο ίδιος δεν ήμουν για τον εαυτό μου».
Η δεύτερη προσπάθεια απέδωσε καρπούς. Ο Ανδρέας όχι μόνο βελτίωσε τη βαθμολογία του, αλλά πέτυχε την εισαγωγή του στη Στρατιωτική Σχολή που ονειρευόταν.
«Σήμερα πέτυχα τον στόχο μου. Υπήρξαν όμως πολλές μέρες που όλο αυτό έμοιαζε βουνό. Η θέα, όμως, από την κορυφή είναι εκπληκτική. Έτσι πρέπει να το βλέπει κανείς». Όσο για την επιλογή των Στρατιωτικών Σχολών, η απάντησή του είναι απλή αλλά ουσιαστική.
«Έχουν ενδιαφέρον γιατί πρεσβεύουν ιδανικά και αξίες που σπανίζουν στις μέρες μας».
Η ανάρτηση που συγκίνησε
Την ιστορία του Ανδρέα μοιράστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η καθηγήτριά του, Βάσω Σωτηροπούλου, αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της διαδρομής του. Με συγκίνηση περιέγραψε τον νεαρό που δούλευε ως διανομέας, που έχασε τη σχολή του για ελάχιστα μόρια, αλλά δεν συμβιβάστηκε με την αποτυχία.
Αντίθετα, επέστρεψε αποφασισμένος να ξαναδοκιμάσει, αποδεικνύοντας ότι η επιμονή μπορεί να ανατρέψει ακόμη και τις πιο δύσκολες συνθήκες. Και όταν τελικά πέτυχε τον στόχο του, η χαρά των ανθρώπων που στάθηκαν δίπλα του ήταν σχεδόν μεγαλύτερη από τη δική του.
Γιατί, πράγματι, υπάρχουν επιτυχίες που δεν γράφονται μόνο στα μηχανογραφικά δελτία. Γράφονται στις αμέτρητες ώρες δουλειάς, στις θυσίες, στις δεύτερες ευκαιρίες και στους ανθρώπους που πίστεψαν σε κάποιον μέχρι να καταφέρει να πιστέψει ο ίδιος στον εαυτό του.
ΠΗΓΗ: patrisnews.com