Του Ηλία Προύφα
Προβληματισμό και εύλογα ερωτήματα προκαλούν καταγγελίες στελεχών από σχηματισμό του Στρατού Ξηράς, τα οποία επικοινώνησαν μαζί μας, αναφορικά με τον τρόπο επιλογής προσωπικού για τη συμμετοχή σε αγήματα.
Σύμφωνα με όσα μας μεταφέρθηκαν, σε συγκεκριμένο σχηματισμό έχουν επιλεγεί ορισμένα και μόνο στελέχη, τα οποία έχουν χρεωθεί –ή κατά τη στρατιωτική ορολογία «έχουν πάρει επ’ ώμου»– σχεδόν όλα τα αγήματα. Το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει δυσαρέσκεια, καθώς η επιβάρυνση δεν κατανέμεται ισότιμα στο σύνολο του προσωπικού.
Σε σχετική ερώτηση που τέθηκε προς τους υπευθύνους του σχηματισμού για τον λόγο που μόνο λίγα άτομα συμμετέχουν στα αγήματα, η απάντηση που δόθηκε ήταν ότι τα συγκεκριμένα στελέχη επελέγησαν λόγω κιλών και σωματικής διάπλασης.
Ωστόσο, τα ερωτήματα δεν σταμάτησαν εκεί. Στελέχη επανήλθαν, ρωτώντας γιατί δεν μπορούν να επιλεγούν και άλλοι συνάδελφοί τους, είτε με περισσότερα κιλά είτε με διαφορετική σωματική διάπλαση, εφόσον –όπως υποστηρίζουν– πληρούν τα σωματικά προσόντα, αφού κατά ομολογία τους έχουν 100άρια στην αξιολόγηση. Η απάντηση που έλαβαν ήταν ότι «δεν πληρούν κάποια στάνταρ», χωρίς όμως να διευκρινιστεί ποια είναι αυτά τα στάνταρ και πού ακριβώς προβλέπονται.
Σε επίμονη τότε ερώτηση των στελεχών, γιατί τότε το σύνολο του προσωπικού κατά δήλωσή τους, εμφανίζεται να έχει άριστη βαθμολογία (100/100) στα σωματικά προσόντα στις επίσημες αξιολογήσεις, απάντηση –σύμφωνα με τις ίδιες πηγές– δεν δόθηκε.
Χαμηλόβαθμο στέλεχος φέρεται μάλιστα να σχολίασε προς τους διοικούντες ότι, με βάση τα παραπάνω, «τελικά είχε δίκιο ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας», ο οποίος έχει κατά το παρελθόν αναφερθεί δημόσια στο φαινόμενο της καθολικής άριστης βαθμολόγησης.
Το ζήτημα που ανακύπτει δεν αφορά μόνο την κατανομή των αγημάτων, αλλά αγγίζει ευρύτερα θέματα διαφάνειας, ίσης μεταχείρισης και αξιοπιστίας των αξιολογήσεων. Όταν όλα τα στελέχη εμφανίζονται τυπικά «άριστα», αλλά στην πράξη κρίνονται με άτυπα και αδιευκρίνιστα κριτήρια, τότε εύλογα δημιουργείται αίσθημα αδικίας και υπονόμευσης του ηθικού.
Το ερώτημα παραμένει: υπάρχουν επίσημα, θεσμοθετημένα στάνταρ για τη συμμετοχή σε αγήματα ή εφαρμόζονται κατά περίπτωση, χωρίς σαφές πλαίσιο; Και αν υπάρχουν, γιατί δεν είναι γνωστά και ξεκάθαρα στο προσωπικό;