Του Ηλία Προύφα
Λίγες ημέρες πριν από την κρίση –όχι την οικονομική, αλλά τη γνωστή, τη στρατιωτική– και μόλις δύο εικοσιτετράωρα μετά την έλευση του νέου έτους, άπαν το στράτευμα κινείται σε ρυθμούς… βασιλόπιτας. Όχι όμως της παραδοσιακής.
Στα γραφεία, στους διαδρόμους και πίσω από κλειστές πόρτες, το ενδιαφέρον δεν επικεντρώνεται στα ούτε στα σχέδια, ούτε και τις διαταγές. Επικεντρώνεται στο φλουρί. Όχι εκείνο που κρύβεται στο γλυκό, αλλά το άλλο: το φλουρί της παραμονής και της προαγωγής, για τους πιο τυχερούς και της συνέχειας στο στράτευμα.
Οι Ανώτατοι, καθισμένοι σε ”αναμμένα κάρβουνα”, μετρούν πιθανότητες, σενάρια και… θερμίδες άγχους. Κοιτούν ο ένας τον άλλον με βλέμμα που θυμίζει οικογενειακό τραπέζι λίγο πριν κοπεί η βασιλόπιτα: «ποιος θα το πάρει;», «ποιος θα μείνει με το κομμάτι χωρίς τύχη;», «ποιος θα πει ότι δεν πειράζει;».
Βέβαια, υπάρχει πάντα και το παρηγορητικό σενάριο. Αν δεν έρθει το πρώτο φλουρί –εκείνο της παραμονής στο στράτευμα ή της προαγωγής– ίσως έρθει το δεύτερο. Το φλουρί της βασιλόπιτας. Και αν μη τι άλλο, αυτό μπορεί να φανεί χρήσιμο. Όχι για τη σταδιοδρομία, αλλά για το σούπερ μάρκετ. Ως απόστρατος πλέον, κάθε ευρώ μετράει.
Στο τέλος της ημέρας, όλοι χαμογελούν, όλοι εύχονται «καλή χρονιά» και όλοι κάνουν πως δεν τους νοιάζει. Μέχρι να κοπεί η πραγματική πίτα. Εκεί όπου το φλουρί δεν τρώγεται, αλλά κρίνει καριέρες.
Υ.Γ: Υπάρχει και το φλουρί της ”πεθεράς” που έχει ως δώρο μια περίοπτη θέση εκτός στρατεύματος, όπως στη Frontex…